Renovation

Before you go to sleep, what’s your last thought? Until October, mine was something along the lines of “you’re doing it wrong”. It’s not that I was unhappy, exactly. It’s that at some point I became very acutely aware that I had been living so deep in my comfort zone, that I stopped thinking about being a bit more alive. That realisation was terrifying. On my 29th birthday, I promised myself that 30 would find me in a different house, a different city, a different job. That shouldn’t be a big deal. Thousands of people do the same on a daily basis. But I’m a creature of habit as well as a control freak, so it was a bit more involved in my case I guess. I became extremely fixated on my goal.

So by October last year, admittedly a few months past the deadline I’d set myself, from a tiny town where nothing ever happens, I moved to London. From a four-bedroom house and four roommates, I found myself in a shoebox-size studio living on my own. And from a small office with a staff of seven, to a massive advertising agency. 

I admit I was looking forward to all of this with a childish enthusiasm. What’s more incredible though, is that I’m still smirking like an idiot most days. I feel freer than ever and that makes me happy. Putting on my headphones to get in the tube makes me happy. Waiting 15 minutes to be served at the pub because it’s so full of people we could play Tetris using our bodies makes me happy. Random chats with random people who have all kinds of random stuff in their head make me happy. Ramen at 3.00 am because that’s what I feel like makes me happy. Going through King’s Cross at midnight thinking “Rather than going home, I might as well go to Paris for the weekend” makes me happy. The amazing view of the London skyline from my window makes me happy. Spending a considerable amount of money in gigs and theatre tickets makes me happy. Working in a loud place with a bunch of creative nutjobs whose sanity is questionable at best makes me happy. Walking to the cinema and back makes me happy. I know, I know. Why the cinema? Well I don’t bloody know. I’ve just never been able to walk from my house to a cinema, in any of the countries I’ve ever lived in. It’s a big deal. Shut up.

But this rant isn’t about what I did. It’s not even a radical decision that I made, along the lines of shaving my head, embracing Mathematics and climbing Mount Everest. But that’s not the point. The job isn't perfect, and neither is my shoebox, and neither is London. Ok, well, London is pretty damn near perfect. But that’s not the point, either. There will never be a perfect job, house or city. What there will be is tons of regret for not doing stuff I didn't do when I should have done them. I’m working towards fixing that, though.

Life is good, you guys. It’s also too small to be wasted. I’ve been a big waster. But no more. Now I go to bed thinking “yay!”. And I’m a reserved, borderline unsocial person who thinks everyone is a bastard until proven otherwise, and I still don’t know exactly what I want to do with my life. Imagine what you can do. 

one day the animals will rule the world

Από μια φοβερή σύμπτωση (φίδια - το προσχεδιάσαμε το έγκλημα), το Ρακούν και το Πάντα βρίσκονται εδώ και ένα εξάμηνο στην Αγγλία, μένουν στο ίδιο σπίτι και δουλεύουν στο ίδιο γραφείο. Πανηγύρι.

Το Πάντα έμαθε μια βλαχούρικη παραλλαγή του "yes", aka "yarp" την οποία επαναλαμβάνει σαν υπνωτισμένη όλη την ώρα. Επίσης το Πάντα πληροφορήθηκε την ύπαρξη αυτού του πλάσματος. Η ανακάλυψη αυτή συντάραξε το είναι μου σε βαθμό που ετοιμάζομαι α) να κλέψω ένα γούμπατ από το ζωολογικό κήπο ή, αν το ιδιοφυές σχέδιο αυτό αποτύχει (που αποκλείεται) να δωροδοκήσω έναν Άγγλο τουρίστα που επισκέπτεται την Αστραλjία, να το χώσει σε μια βαλίτσα, να το εισάγει στη χώρα και να μου το χαρίσει. Στη συνέχεια θα το ονομάσω Wolfgang, καθότι θεωρώ ότι αυτό είναι το πλέον τρισμέγιστο όνομα, αν βέβαια είσαι γούμπατ.

Στο πλαίσιο της παραπάνω παράνοιας, καθώς και της παράνοιας που επικρατούσε στο γραφείο σήμερα γενικώς, εξελίχθηκε η κάτωθι ανταλλαγή τηλεπιστολών (ψψψψ...)

From: Raccoon (mavromatikus@nocturnal_mammals_rule.com) 
To: Panda (zzzzzzzz@eucalyptus_is_not_for_smoking.com)
Subject: Γουλφ

Δεν πας να πάρεις λίγο αέρα?? Σε λίγο θα απαντάς με γουλφ….

From: Panda (zzzzzzzz@eucalyptus_is_not_for_smoking.com)
To: Raccoon (mavromatikus@nocturnal_mammals_rule.com) 
Subject: RE: Γουλφ

Yarp yarp yarp yarp yarp yarpo yarp yarp!!!!!!

Yarp.

From: Raccoon (mavromatikus@nocturnal_mammals_rule.com) 
To: Panda (zzzzzzzz@eucalyptus_is_not_for_smoking.com)
Subject: Γουλφ

Γυρίιισατε?  Τι θέλετε να σας κάνω πείτε μου!

From: Panda (zzzzzzzz@eucalyptus_is_not_for_smoking.com)
To: Raccoon (mavromatikus@nocturnal_mammals_rule.com) 
Subject: RE: Γουλφ

Wo-wo-wo-wo-wo-woooooooooombat wombat wombat wombat wombat wombat wombat.

Θες να γράψεις ένα ποστ για το μπλογκ γιατί δεν προλαβαίνω;

From: Raccoon (mavromatikus@nocturnal_mammals_rule.com) 
To: Panda (zzzzzzzz@eucalyptus_is_not_for_smoking.com)
Subject: Γουλφ

Αχαχαχαχαχα θα γελάσει ο  κάθε πικραμένος…

From: Panda (zzzzzzzz@eucalyptus_is_not_for_smoking.com)
To: Raccoon (mavromatikus@nocturnal_mammals_rule.com) 
Subject: RE: Γουλφ

Wolfgang the wombat με γερμανική πγοφογά.

Μαλάκα γελάω από μέσα μου.

From: Raccoon (mavromatikus@nocturnal_mammals_rule.com) 
To: Panda (zzzzzzzz@eucalyptus_is_not_for_smoking.com)
Subject: Γουλφ

Das ist Spitze!

From: Panda (zzzzzzzz@eucalyptus_is_not_for_smoking.com)
To: Raccoon (mavromatikus@nocturnal_mammals_rule.com) 
Subject: RE: Γουλφ

Ναι, ναι, τι να πεις, όλα για τον άνθρωπο είναι.

τίποτα μωρέ, ήσυχα...

Hey, so my boyfriend and I were out in this spa this morning so he asked me to marry him! I’m quitting the job and moving in with him!
ΜΠΟΥΜ.

Hey, so I had an interview with a potential new employer yesterday and I got the job, so my girlfriend and I are moving to Madrid permanently…the day after tomorrow.
ΜΠΟΥΜ.

Έλα ρε, δε με δέχτηκαν στο διδακτορικό, οπότε αποφάσισα να τα μαζέψω και να γυρίσω Ελλάδα.
ΜΠΟΥΜ.

Έλα ρε, έστειλα το cv μου στο διευθυντή σου, με κάλεσε για συνέντευξη, πήρα τη δουλειά, μετακομίζω στην Αγγλία γενικά και στο σπίτι σου συγκεκριμένα σε 10 μέρες.
ΜΠΟΥΜ.

Ιδιοκτήτες των άνωθεν ρήσεων:

1. Η συνάδελφος και συγκάτοικός μου
2. Ο συνάδελφος και φίλος μου, αναφερόμενος στον εαυτό του και τη συμβία αυτού, επίσης φίλη μου
3. Ο επί 10 χρόνια κολλητός μου
4. Η κολλητή μου (raccoon for the win.)

Και δηλαδή εγώ τώρα τι να κάνω δηλαδή ας πούμε δηλαδή;

Όταν το μπαμπού συναντά το management

Βρέχει. Έχω ένα σωρό δουλειές. Και τα δύο αφεντικά λείπουν στην Ελβετία, οπότε έχω λίγο περισσότερη δουλειά απ’ ότι συνήθως.
Θα έπρεπε να χαίρομαι. (και τώρα που το διαβάζω και το ξανασκέφτομαι: γιατί θα έπρεπε να χαίρομαι; Γιατί να μην έπρεπε να χαλιέμαι, ας πούμε;)

Κατά ένα μεγάλο μέρος, η δουλειά μου είναι να μιλάω όλη μέρα στο τηλέφωνο ή με mail με διάφορους απίστευτους τύπους που πιστεύουν ότι μπορούν να κάνουν τη δουλειά μου καλύτερα από μένα.

Όλο αυτό το θέμα με το μάνατζμεντ (το Word δεν υπογραμμίζει το «μάνατζμεντ». Υπογραμμίζει το καμμία και το τρελλός, αλλά όχι το μάνατζμεντ) έχει αρχίσει να εμποτίζει την όλη μου ύπαρξη, διότι βιώνω συμπτώματα του στυλ: εκεί που έχω ξυπνήσει, ψιλοπιεί καφέ, ψιλοντυθεί, ψιλοετοιμαστεί και πιάνω στα χέρια μου το eyeliner, ας πούμε, αρχίζει και εμφανίζεται σιγά σιγά στο κεφάλι μου μια λίστα με ό,τι έχω να κάνω σήμερα. Μέχρι να ξεμπερδέψω και με τα δύο μάτια η λίστα περιλαμβάνει ονόματα, αρίθμηση και ώρα (τοπική και προορισμού) αναφορικά με το κάθε task. Ανησυχώ γιατρέ μου. Πού και πού κάνω και αηδίες του στυλ στέλνω κατεπείγον mail με διορθώσεις στο γραφείο στο Πεκίνο, όπου φυσικά είναι μαύρα μεσάνυχτα. Δε με έχουν βρίσει ακόμα. Ευτυχώς.

Τώρα έχει ήλιο. Αλλά είμαι πλέον παλαίουρας και δε μασάω, ξέρω ότι σε κανά πεντάλεπτο θα ρίξει πάλι κατακλυσμό.

Πρέπει να πω ότι με όλο το θέμα με το σπίτι έχω εκτροχιαστεί και πρέπει κάποιος να με ανακαλέσει στην τάξη.

Έχω ένα κατάλογο με περίπου ένα απειρικομμύριο σελίδες – σαν ΙΚΕΑ, αλλά όχι ΙΚΕΑ.
Κάθε βράδυ τον ανοίγω, τον ξεφυλλίζω, σημειώνω τι θέλω να αγοράσω και μετά τα σβήνω και γράφω τι μπορώ να αγοράσω, κάνω τη σούμα και με πιάνει ίλιγγος. Μάλλον θα πρέπει να τη βγάλω με στρώμα αέρα και noodles in a bowl για τον επόμενο μήνα. Αλλά το πλεκτό παραβάν με τα ανάγλυφα αστέρια θα το πάρω ο κόσμος να χαλάσει (το τι θα το κάνω και το εάν πραγματικά το χρειάζομαι είναι άλλη υπόθεση).

Λοιπόν ε.
Τα έχω πάρει.
Ξεκινάω να γράφω ένα γαμωκείμενο.
Το αφήνω φυσικά στη μέση είτε γιατί στερεύω είτε γιατί πρέπει να ασχοληθώ με κάτι επείγον – και συνήθως όλα είναι επείγοντα.
Και μετά που θέλω να συνεχίσω, δε μπορώ, διότι έχει μεσολαβήσει κάποιο ελεεινό γεγονός το οποίο εκ των πραγμάτων με εμποδίζει.

Επί του παρόντος, ας πούμε, από χτες μέχρι σήμερα έμαθα ότι τελικά δεν πήραμε το σπίτι.
Και γιατί αγαπητοί τηλεθεατές δεν πήραμε το σπίτι;
Διότι η σπιτονοικοκυρά λέει δε θέλει sharers, θέλει ζευγάρι ή ένα άτομο μόνο του.
Δηλαδή σοβαρά μιλάμε; Δε θέλει παιδιά, δε θέλει ζώα, δε θέλει καπνιστές, δε θέλει sharers…τι σκατά θέλει;

Αλλά βέβαια, έπρεπε να το είχα καταλάβει για τι ψαροκασέλα μιλάμε όταν πήγαμε να δούμε το σπίτι. Δηλαδή τι είδους άτομο θα είχε για κεφαλάρι ένα τέτοιο τεράστιο ροκοκοανεγαννησιακομπαροκΛουιΣκατορζ πράμα από μπαμπού; Από μπαμπού for fuck’s sake! Να το βλέπεις δηλαδή όταν ξυπνάς και να ανοίγει η καρδιά σου ρε παιδί μου.

Κοπελιά. Να σου σπικάρω δύο φωνήεντα. Το μπαμπού απαντάται κατά κανόνα στην Ασία. Το ‘χουμε; Και χρησιμοποιείται σε σκαλωσιές και πατώματα ή και σχολεία στην Ινδονησία. Αλλά εσύ το θες ντε και καλά για διακόσμηση. Λοιπόν. Η διακοσμητική φιλοσοφία της Ασίας ουδεμία σχέση έχει με το γνωστό σε όλους μας ροκοκοανεγαννησιακομπαροκΛουιΣκατορζ στυλ, το οποίο είναι αμιγώς Ευρωπαϊκή επινόηση. Το ‘χουμε; Αν λοιπόν ντε και καλά θες να χρησιμοποιήσεις μπαμπού γιατί την έχεις δει πολύ ζεν ξαφνικά, το στυλ του θα είναι είτε μίνιμαλ αλά Ιαπωνία, είτε τσαντήρι-χριστουγεννιάτικο-δέντρο-τσίρκο-μπλιαχ αλά Κίνα, είτε θα μετακομίσεις στην Ταϋλάνδη και θα πάρεις ένα Πάντα να το ταΐζεις (όχι εμένα – ένα κανονικό Πάντα), είτε το πολύ-πολύ να το ακονίσεις για να το χώνεις κάτω από τα νύχια του κόσμου όπως κάνανε οι Βιετκόνγκ. Το ‘χουμε;

Και στην τελική μη το νοικιάζεις το γαμώσπιτο. Τον άξονα της γης μου μέσα.

Αλλά έτσι και την πιάσω στα χέρια μου τη μπρατσέρα θα γίνει ένα ωραιότατο δαμασκηνί. Και δεν είμαι και βίαιος άνθρωπος εγώ.

Για να σοβαρευτούμε σιγά σιγά.

Αι σιχτιρ πρωινιάτικα.

Ατάκες γραφείου

Η δασκάλα μου των γαλλικών λέει ότι τη φρίκη δεν την τρως στα 30, στα 40, στα 50, αλλά στα 35, 45, 55. Δεν καταλάβαινα τι εννοεί, μέχρι που έφαγα τη φρίκη των 25. Μάλλον τα πράγματα ήταν πολύ ρευστά ή ήμουν πολύ απασχολημένη για να ασχοληθώ με τα εικοστά μου γενέθλια. Στα 25 όμως υπήρξε μία καμπή, μία καμπή λέγω, διότι συνειδητοποίησα ότι τελείωσα τις σπουδές, και τώρα τι κάνουμε; Δουλεύουμε; Κραιπαλιάζουμε; Παντρευόμαστε; Παραιτούμαστε από τη ζωή και τα πάντα γενικά;

Θέλησα ρε παιδί μου να κάνω έναν απολογισμό, πώς το λένε; Στα 20 τι απολογισμό να κάνεις; Αχ, τι καλά, δεν έχω πια ακμή αλλά έχω δίπλωμα, πάμε κέφι;

Τέλος πάντων, δε ξέρω τι σχέση έχει όλο αυτό με οτιδήποτε, και, απ’ όσο ξέρω, δεν βρίσκεσαι στην καμπή ούτε των 35, ούτε των 45.

Γι’ αυτό πρέπει να περνάμε τα γενέθλιά μας με κόσμο. Γιατί αλλιώς κάθεσαι και σκέφτεσαι όλες αυτές τις πίπες και χαλιέσαι. Πέρασε άλλος ένας χρόνος. Μάλιστα. Τι έκανα αυτούς τους 12 μήνες; Και είμαι ευχαριστημένη με ότι έκανα; Πλήγωσα κάποιον; Θύμωσα; Φώναξα; Έγινα κατίνα; Έκανα αισχρές κολάσιμες απρεπείς αχαλίνωτες ιδρωμένες σκέψεις για ακατάλληλους ανθρώπους; Ε; Και αν ναι, γιατί; Αν πάλι όχι, είμαι και γαμώ τα άτομα, πω ρε φίλε, πολύ με γουστάρω.
Βέβαια, το ‘αν πάλι όχι’ δε συμβαίνει και πολύ συχνά. Αλλά τι να κάνω; Έχω πολλά πάθη που λέει κι ο Κωνσταντίνος.

(να σημειώσω ότι αυτή η παρένθεση ξεκίνησε με τις ισχνές προοπτικές μιας συνηθισμένης παρένθεσης και κατέληξε μυθιστόρημα. Τι να κάνουμε κυρίες και κύριοι, αυτά συμβαίνουν στα ζωντανά προγράμματα)
Η B, που κάθεται στο γραφείο ακριβώς πίσω μου, παλεύει εδώ και μέρες μ’ ένα καινούριο λογισμικό. Συνήθως η B νικάει γιατί είναι μέγας μάγιστρος, αλλά πού και πού νικάει το λογισμικό. Σε αυτή την περίπτωση – όπως τώρα δηλαδή – τα παίρνει και αρχίζει να μιλάει στον εαυτό της “Shit! No! Undo! Undo!”
Επίσης κάποια στιγμή πρέπει να το ανοίξω το ρημάδι το στόμα μου και να μοιραστώ με κάποιον τις αμφιβολίες μου γι’ αυτό το άτομο. Η κοπελιά λοιπόν είναι η senior project manager. Και.
1. Μιλάει στον εαυτό της όταν εκνευρίζεται με κάτι, πράγμα που συμβαίνει σχετικά συχνά.
2. Έχει δημιουργήσει την παρακάτω στιχομυθία:
B: I am struggling!
Katherine: Is there something I can help you with?
B: No, I just want people to feel sorry for me!
3. Έχει δυσανεξία στο σιτάρι και στο άμυλο (ή αυτά τα δύο συγγενεύουν κατά κάποιο τρόπο, τέλος πάντων δεν έχω καταλάβει) Τώρα πού ακριβώς χρησιμοποιείται σιτάρι ή άμυλο στη σοκολάτα δε ξέρω. Πάντως κάθε φορά που παθαίνουμε λιγούρα για cadbury’s giant chocolate buttons πάω σουπερμάρκετ (ενώ άμα ήμασταν στην Αθήνα θα πήγαινα στο ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ) και αγοράζω τέσσερα σακουλάκια buttons (για τη Sarah, την Katherine, για μένα και για τον Αντ1) και δύο μπανάνες για τη Bethan.
4. Όταν θέλησε να ξεφορτωθεί τα μπαχαρικά από τα ράφια της και τη Nutella από το ψυγείο γιατί πιάνανε λέει χώρο και την εκνευρίζανε, άδειασε το περιεχόμενο των βαζακίων στη λεκάνη της τουαλέτας. Φυσικά, η Nutella σκάλωσε και δεν έφευγε και φυσικά σήμερα, τρεις βδομάδες μετά, η τουαλέτα μυρίζει ακόμα κάρυ ανακατεμένο με κανέλλα και-δε-ξέ-ρω-και-γω-τι άλλο αποφάσισε να στείλει πακέτο στον Ατλαντικό.

Πού είναι όμως το catch: το άτομο αυτό είναι μακράν η καλύτερη project manager του γραφείου, για να μη πω όλων των εποχών. Άμα η B μανατζάριζε τη Leehman Brothers, δε θα είχε γίνει η σφαγή του Δράμαλη. Αποκλείεται.


Γι’ αυτό όταν βλέπω κάτι τέτοια παθαίνω υδροστατική εμπλοκή και δε ξέρω τι να κάνω. Ο Αντ1 γελάει και μου λεει ότι ‘Η B έχει σφεντόνα ρε παιδί μου, μη το ψάχνεις’ – άλλος από ‘κει.

Προς το παρόν θυμήθηκα κι άλλες επικές ατάκες γραφείου.
Katherine: My brain has deserted me!
(Η Katherine μία μέρα πριν το deadline του περιοδικού.)

Katherine: I can’t think! I can’t even talk about not being able to think!
(Η Katherine ανήμερα του deadline.)

Αντ1: I’m wasting ink on the computer, and for what?
(Αντ1 προσπαθεί πείσει ότι δε χρειάζεται καινούρια σύνδεση, του αρέσει η ήδη υπάρχουσα.)

Εγώ: I’m sure yours are adorable!
(Εγώ μόλις έχω ξεφουρνίσει ότι αντιπαθώ τα παιδάκια στον Αντ1 που έχει δίδυμα 20 μηνών και στη Sarah που είναι έγκυος και προσπαθώ να μαζέψω τα ασυμμάζευτα.)

Αντ1: Panda, are you busy?
Εγώ: Yes…
Αντ1: You’re busy doing what?
Εγώ: Stripping for Sarah.
Αντ1: … At least I hope she pays you well!
(Νννννναι. Stripping είναι η διαδικασία που κάνουμε όταν ‘γδύνουμε’ τα PDF σε Word. Και κατά βάση αυτό που θα έπρεπε να είχα πει είναι ‘Stripping PDF documents’ ή οτιδήποτε τελοσπάντων.)

Αντ1: If I stop breathing in and breathing out, may I die?
(Αντ1 έχει βάλει σε αναμονή ηλίθια τύπισσα που δουλεύει σε τράπεζα και του κάνει βλακώδεις ερωτήσεις. Την έβαλε σε αναμονή, μας πέταξε την ατάκα, κλάσαμε στο γέλιο, την έβγαλε από την αναμονή και συνέχισε την κουβέντα σοβαρότατος διευθυντής.)

Katherine: Ant1, can I have your opinion for something please?
Αντ1: Will I get it back?
(Καλαμπουράκι να γίνεται.)

Αντ1: B, what happened with the B2C project?
B: Elizabeth is a boy!
Καλά, μιλάμε πέσαμε κάτω και κυλιόμασταν. Η Elizabeth είναι το ένα από τα δύο κουνέλια της αδελφής της B και φυσικά δεν έχει καμμιά δουλειά στο B2C project, που έχει να κάνει με τον ετήσιο απολογισμό.
Δε ξέρω αν με καταλαβαίνεις. Ετήσιος απολογισμός και κουνέλια. Καμμία επαφή.

ΜΟΥ ΤΗ ΣΠΑΝΕ ΤΑ ΠΡΑΣΙΝΑ ΣΤΥΛΟ!
ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΠΡΑΣΙΝΑ ΣΤΥΛΟ!
Δηλαδή έλεος! Δε μπορώ να σου πω τώρα για τα πράσινα στυλό γιατί θα τσαντιστώ πάλι. Απλά δέξου το παράπονό μου ρε παιδί μου!