Μεταπτυχιακά και ποδήλατα

Η πρωτεύουσα της Αλσατίας είναι ο παράδεισος των μετακινήσεων. Το supermarket είναι ένα mala vida δρόμος, η τράπεζα ένα pure morning και η σχολή ένα sweet child o’ mine & ούτε. Επίσης οι τρεις από τις καινούριες μου φίλες μένουν στα τριγύρω τετράγωνα. Δε ξέρω αν αντιλαμβάνεσαι το μεγαλείο. Έχω μάθημα στις 9 & ξυπνάω στις οχτώμισι. Γι’ αυτό & μόνο είμαι ευτυχής.

Η σχολή είναι πακέτο. Ως ελληνάρες δε μπορούμε να κάνουμε τίποτα όπως ο υπόλοιπος φυσιολογικός κόσμος. Το θέμα είναι ότι δεν ξέρουμε πότε ακριβώς έχουμε μάθημα, οπότε εκεί που έχεις βγει από την αίθουσα και την ψήνεις να πας για κανά καφέ (καφέ...πφφφ the understatement of the year), βλέπεις στις ανακοινώσεις το πρόγραμμα της επόμενης εβδομάδας, ήτοι 8 ώρες μάθημα τη μέρα και Σάββατο πρωί 9 με 12. Εκεί ξεχνάς τον καφέ και τη ζωή γενικά & τρέχεις σπίτι πανικόβλητος να προλάβεις να τελειώσεις τις εργασίες. Κάπως έτσι. Από τους 5 καθηγητές μόνο ο ένας μένει εδώ, οπότε μπορείς να πεις ότι το πρόγραμμα μαζί του είναι φυσιολογικό. Οι άλλοι 4 είναι ιπτάμενοι. Δε χρειάζεται να είσαι υπερεγκέφαλος για να καταλάβεις: ο μήνας έχει 4 βδομάδες, η μία εκ των οποίων δε μετράει γιατί έχει συνεδρίαση το Ευρωπαικό Κοινοβούλιο και υπάρχει τέτοια πληρότητα στα ξενοδοχεία που δε βρίσκεις όχι κρεβάτι, ούτε παγκάκι κάτω από τη γέφυρα να μείνεις, οπότε κανείς δεν έρχεται εκείνες τις μέρες. Οι άλλες 3 βδομάδες είναι σοκ και δέος. Γι’ αυτό και οι έλληνες φοιτητές του Στρασβούργου αγαπάμε κάπως παρανοϊκά θα έλεγα το Κοινοβούλιο και τους Ευρωβουλευτές και το θεσμό γενικά. Ελάτε παιδιά, συνεδριάστε όσο θέλετε, κάντε επιπλέον συμβούλια, λύστε όλα τα προβλήματα, σας παρακαλούμε! Να πάμε για καμιά μπύρα κι εμείς!

Ο καιρός δε συνηθίζεται με τίποτα. Καταρχήν νυχτώνει στις πεντέμισι. Ήμαρτον! Θέλω 3 λεπτά να πάω στη σχολή με το ποδήλατο & παρ’ όλ’ αυτά μέχρι να φτάσω τα αυτιά μου πονάνε από το κρύο. Επίσης την περασμένη βδομάδα είχαμε διακοπές και έβρεχε ΟΛΗ τη βδομάδα. Ο-Λ-Η τη fucking βδομάδα. Σε κάποια φάση πίστεψα ότι τα παλτά μου θ’ αρχίσουν να βλασταίνουν βρύα.

Ωστόσο, επειδή αρκετά με τη γκρίνια, εμείς, ακόμα δεν έχω καταλάβει πώς, περνάμε τέλεια. Ευτυχώς, γιατί άμα ξέρεις ότι υπάρχουν άλλοι 3 στα γύρω τετράγωνα που πνίγονται επίσης με το αυριανό deadline και δεν την παλεύουν κάστανο, ε, είναι κάτι το θετικό. Γυρίζουμε όλα τα μπαράκια της πόλης με τα ποδήλατα, μετακινούμαστε αγεληδόν και λέμε φριχτά αστεία σε φριχτά γαλλικά. Όταν δε παραβιάζουμε καμμιά προτεραιότητα, πράγμα σύνηθες, και ο απορημένος οδηγός έχει φρενάρει με δυσκολία και κοιτάει 4 μογγολάκια πάνω στα ποδήλατα αδιαφορώντας για τα αυτοκίνητα, χτυπάμε τα κουδουνάκια και τσιρίζουμε «Merciiiiiiiii!!!» όλες μαζί. Τσίρκο.

Φτάσαμε. Και τώρα τι; part 2

Κι εδώ βιάζονται οι άνθρωποι. Όχι όπως στην Αθήνα, πάντως βιάζονται. Γιατί; Μου φαίνεται λίγο αστείο, οι αποστάσεις είναι μικρές, οι δρόμοι φαρδιοί, δεν υπάρχει μποτιλιάρισμα. Πολλοί φοιτητές, πολλά έθνη, όλοι διαφορετικοί κι όλοι κυνηγάνε το πτυχίο, το μεταπτυχιακό, το διδακτορικό…εγώ νομίζω ότι οι σπουδές μου δε θα με χαρακτηρίσουν ποτέ.

Off we go

Κανονίστηκε. Φεύγω το Σεπτέμβριο. Για ένα χρόνο τουλάχιστον. Μεταπτυχιακό. Είμαι φοβισμένη, αυτή τη φορά θα ‘μαι μόνη μου, αλλά το θέλω όσο τίποτε άλλο.

Επίσης. Πρέπει να κάνω δίαιτα. Επιτέλους.

Δρόμο τώρα! part 2

Θυμάμαι την αίσθηση πριν το πρώτο ταξίδι. Εύχομαι να μου δοθεί να νιώσω κάτι τέτοιο έστω μια φορά ακόμη. Σφίξιμο στο στομάχι, ανυπομονησία, μέτρημα αντίστροφο, φαγωμένα νύχια, ξυπνάς και κοιμάσαι με τη βαλίτσα δίπλα στην πόρτα. Κάνεις όνειρα. Είσαι ζωντανός.

Τα ταξίδια, ιδίως όταν γίνονται με ελάχιστα ευνοϊκές συνθήκες, σου μαθαίνουν πολλά πράγματα για σένα. Πρέπει ν’ αφεθείς να σε πάρει, να γίνεις εύπλαστος, όχι σαν στο σπίτι σου, να το απολαύσεις.

Αυτό το ταξίδι δεν ήταν ο πρώτος μας στόχος, προέκυψε στην πορεία λόγω άλλων εμποδίων. Παρ’ όλ’ αυτά εγώ ανυπομονώ. Ένα καλοκαίρι χωρίς διακοπές, ένας χρόνος χωρίς εξωτερικό…ο οργανισμός μου δεν αντέχει. Επαναστατεί. Πιέζομαι. Φεύγω.

Πιστεύω κάπου μέσα μου ότι ίσως κάποιο ταξίδι με λυτρώσει. Πιστεύω ότι σε κάποιο ταξίδι ίσως βρω αυτό που ψάχνω και η μέρα εκείνη θα ‘ναι γιορτή. Αλλά μάλλον αυτό δεν συμβαίνει. Το ταξίδι σε ανακουφίζει, βλέπεις τον πόνο από μακριά, αντιλαμβάνεσαι πόσο μικρός και ασήμαντος είναι σε σχέση με το σύμπαν. Κι αυτό είναι μια παρήγορη σκέψη. Αλλά όταν γυρνάς τον νιώθεις πάλι. Ξανάρχεται για να σου θυμίσει ότι υποχώρησε αλλά δε νικήθηκε. Ότι πρέπει μάλλον να μάθεις να ζεις μαζί του. Όπως ένας ανάπηρος μαθαίνει να ζει με το ακρωτηριασμένο μέλος του. Ή μάλλον, χωρίς αυτό. Έτσι κι εγώ.

Γη, φωτιά, νερό κι αέρας

Σήμερα κάναμε μια φοβερή άσκηση. Είχε να κάνει με τα τέσσερα στοιχεία και με το ποιο είναι το πιο ισχυρό στον καθένα μας. Στο τέλος έπρεπε χρησιμοποιώντας το στοιχείο μας να ιχνογραφήσουμε τ’ όνομά μας. Ήταν εκπληκτικό. Είχα στο μυαλό μου μια γενική ιδέα μόνο. Τίποτε άλλο. Παρ’ όλ’ αυτά ανέβηκα στη σκηνή και τσαλακώθηκα. Τελείως. Εκτέθηκα. Πέρ’ απ’ όσο νόμιζα ότι μπορώ. Απογυμνώθηκα.

Η σκηνή είναι απίστευτο πράγμα. Δεν υπάρχει τίποτα σαν κι αυτό. Σε θρέφει και σε σκοτώνει. Σου παίρνει ζωή και σου ξαναδίνει. Είναι εμμονή, κόλλημα, έρωτας, απωθημένο. Είναι κάτι που όλοι πρέπει να δοκιμάσουν μια φορά σ’ αυτή τη ζωή.

Tick tock

Ο χρόνος δεν περνάει. Ή περνάει χωρίς να γίνεται τίποτα. Ξυπνάω και κοιμάμαι και ξαναξυπνάω με την ίδια σκέψη. Πώς έφτασα ως εδώ. Γενικά. Με όλα. Πώς άφησα τον εαυτό μου να φτάσει ως εδώ;

Αναρωτιέμαι. Είναι για όλους τόσο δύσκολο; Γιατί ειλικρινά δε βλέπω οι άλλοι να δυσκολεύονται τόσο. Σ’ όλους τους άλλους έρχεται εύκολα η ζωή που θέλουν ή συμβιβάζονται με ότι βρουν;

Φέρτε το κομμάτι μου πίσω

Σκέφτομαι πολύ. Για όλα. Κι αυτό είναι τελικά πολύ κακό. Τίποτα απ’ όσα κάνω δεν είναι αυθόρμητο. Δε χάνεις έτσι ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής;