Search for: σφηνοτουβλάκια

Ο γείτονας χτίζει ένα δωμάτιο-προέκταση στο ήδη υπάρχον σπίτι. Κάθε πρωί κατασκοπεύω ανελλιπώς την κατεδάφιση της αποθήκης που υπήρχε πριν, την απομάκρυνση των μπάζων, τη συγκέντρωση των απαραίτητων οικοδομικών υλικών και, πλέον, το χτίσιμο. Τουβλάκι, λάσπη, τουβλάκι, κι άλλη λάσπη, κουφώματα.
Είμαστε στη φάση όπου οι τρεις νέοι τοίχοι έχουν ένα μέτρο ύψος περίπου, και στη μέση δύο εξ’ αυτών ορθώνονται δύο κουφώματα (πόρτα και παράθυρο) στο τίποτα, τα οποία ξεπερνάνε πολύ το ύψος των τουβλακίων.

Ξέρω, ναι, οι τοίχοι θα πάρουν μπόι, θα μπει στέγη, κρα κρα κρα, δε θα μείνει έτσι το οικοδόμημα να χάσκει στον αιώνα τον άπαντα, κρα κρα κρα, αλλά η εικόνα που έχει τώρα είναι φοβερά αστεία.

Όταν ήμουνα κοριτσάκι έπαιζα μανιωδώς με τα σφηνοτουβλάκια του αδερφού μου, φτιάχνοντας αποκλειστικά και μόνο κάμπριο σπιτάκια. Αγχωνόμουνα να τελειώσω την κατασκευή μου πριν το αδέρφι μου πάρει όλα τα μονά και διπλά τουβλάκια και δεν έχω με τι να γεμίσω τα κενά στους τοίχους. Το αδέρφι μου βέβαια, τεράστιο αιλουροειδές παιδιόθεν, τα είχε γραμμένα τα μονά και τα διπλά κομμάτια. Είχε στο μυαλό του τι ήθελε να φτιάξει, ανεξαρτήτως των διαθέσιμων κομματιών. Όταν λοιπόν χρειαζόταν ένα σχήμα ή ένα μέγεθος σφηνοτουβλακίων μη διαθέσιμο, έπαιρνε έναν αναπτήρα ή ένα κερί κι έλιωνε, έστριβε, καμπύλωνε, λέπταινε τα τουβλάκια μέχρι να τα φέρει στα μέτρα του. Έτσι προέκυπταν ρόδες και φτερά για να ολοκληρώσει τα αεροπλάνα του, κι εγώ ο βλάκας ζοχαδιαζόμουνα που στέκονταν στραβά τα σπιτάκια μου.

Αυτός είναι ένας από τους λόγους που το αδέρφι μου είναι τρισμέγιστο άτομο. Εμένα οι τοίχοι μου έχουν ακόμα κενά. Ψάχνω να βρω το τέλειο κομμάτι να τα γεμίσω. Πρέπει να είναι μονό, διπλό, τριπλό, κόκκινο, αφού το υπόλοιπο κομμάτι είναι κόκκινο, ξύλινο αν το υπόλοιπο ταβάνι είναι ξύλινο.

Πρέπει να είναι ταιριαστό, γουστόζικο, πρέπει να είναι ψηλό, να έχει χιούμορ, να έχει ταξίδια, να έχει δύο υπνοδωμάτια και χώρο για επισκέπτες, κουζίνα γκαζιού και όχι ηλεκτρική, προοπτικές ανέλιξης και προαγωγής, να μ’ αγαπάει χωρίς να με πνίγει, να με ανέχεται όταν δεν έχω όρεξη να κάνω τίποτα ή όταν δουλεύω άπειρες ώρες, να έχω αρκετή άδεια και αρκετά λεφτά για να ταξιδεύω, να είναι smoker & pet friendly, να έχει σοκολάτα αλλά να μη με λιγώνει, να πάω στην έκθεση του Ρέμπραντ, να είμαι δίκαιη, να βρω καινούριες μουσικές, να είναι καθαρό και τακτοποιημένο, να μην είναι απαγορευτικά μακριά από την Ελλάδα, να μάθω πότε να ουρλιάζω και πότε να το βουλώνω, να είναι μαλλιάς, να είναι μεταλλάς, να είναι τετρακούνα, να δω τον Πολίτη Κέιν, να έχει κήπο, να είναι το μαλλί μου κόκκινο και το τζιν μου ψηλοκάβαλο, να έχει καλή μόνωση και θέρμανση, να διαβάσω κι άλλα βιβλία, να είναι πλατεία και όχι εξώστη, να είναι πικάντικο αλλά όχι πολύ καυτερό, να είναι μεγαλώσωμος και μαλλιαρός και αρσενικός και να δαγκώνει όσους δε συμπαθώ, να μην είναι σκυλάδικο, να μην έχει ελιές, να μην έχει μπανάνα, να είναι ζουμερό, να μην απαιτεί πολλή προετοιμασία, να είναι μεν απαιτητικός, να μην είναι άγουρο, να αναγνωρίζει δε την προσπάθεια, δικαιοσύνη δικαιοσύνη δικαιοσύνη, γέλιο γέλιο γέλιο, σεξ σεξ σεξ, χορός χορός χορός, ταξίδια ταξίδια ταξίδια, ύπνος ύπνος ύπνος.

Τα κομμάτια μου. Τα κομμάτια που μου λείπουν, που θέλω ν’ αλλάξουν θέση ή χρονικό πλάισιο, ν’ αλλάξουν συχνότητα, ν’ αλλάξουν τρόπο, ν’ αλλάξουν προοπτική.
Κομμάτια που ενδεχομένως λείπουν από το σπίτι μου, τη δουλειά μου, τους φίλους μου, τους γκόμενούς μου, το αμάξι μου, μέρη που δεν έχω πάει, κομμάτια που πάλιωσαν, που θέλω, που αναζητώ, που έχασα και ψάχνω να ξαναβρώ.

Και ρωτάω. Να λιώσω τα υπάρχοντα κομμάτια και να τα φέρω στα μέτρα μου; Να ψάξω μέχρι να βρω τις τέλειες ρόδες και τα τέλεια φτερά ή να αυτοσχεδιάσω; Να πάψω την αναζήτηση και να μείνω με τα κενά επειδή είναι πολύ προχώ; Να τα γεμίσω με ετερόκλητα, μη ταιριαστά κομμάτια; Ή να εξαπολύσω πέντε δέκα κεραυνούς και ναπανσταδιάλα τα πάντα όλα;

Ε;

Τι;

Turn my grief to grace, ψιθυρίζει στ’ αυτί μου. Μέσα στη θολούρα μου δε το σκέφτομαι, δε το επεξεργάζομαι. Τώρα πάλι το θυμήθηκα. Τόσο καιρό μετά αναδύεται στον ορίζοντα της σκέψης μου και μένω αδρανής. Και το σκέφτομαι.

Αυτό είναι; Βουλιάζεις τόσο πολύ στην απελπισία ώστε να μη θες να ξαναβγείς; Βολεύεσαι μέσα στην αρπάγη της και μένεις εκεί;

Και μετά; Τη φέρνεις στα μέτρα σου, την κάνεις όμορφη; Την οικειοποιείσαι και φτιάχνεις απ’ το χλωμό της πρόσωπο κάτι όμορφο; Προσποιείσαι ότι η ανάσα της που πονά είναι χάδι;

Κι ο καταλύτης ήμουν εγώ; Ήμουν εγώ που σ’ έκανα να πάψεις να την πολεμάς; Και τι να σκεφτώ για μένα; Είμαι το θαύμα ή το όνειδος;

sex and mayhem

Κάθομαι στο γραφείο, μπροστά στις δύο οθόνες μου, και τσεκάρω ένα αρχείο.
Πώς βρέθηκα εδώ;
Δεν ξέρω. Προσπαθώ να θυμηθώ πού ήμουν, τι μεσολάβησε.
Δε μπορώ.
Ξύπνησα στις πέντε το πρωί.
Έτσι, χωρίς λόγο. Αφουγκράστηκα την ησυχία.
Ο εγκέφαλός μου ούρλιαζε ‘γύρνα πλευρό και ξανακοιμήσου ΑΜΕΣΩΣ, αλλιώς θα σέρνεσαι αύριο’.
Τον αγνόησα και σηκώθηκα.
Τα γυμνά μου πόδια ανατρίχιασαν μόλις αποχωρίστηκαν το μαλακό πάπλωμα και θυμήθηκα ότι ο χειμώνας φτάνει.
Ψαχούλεψα τα τσιγάρα μου και σκαρφάλωσα στο περβάζι του παραθύρου. Το τζάμι ήταν παγωμένο.
Θαύμασα το λαμπρό φως του φεγγαρόφωτου. Πώς γίνεται σ’ αυτή τη χώρα οι μέρες να είναι τόσο συννεφιασμένες και οι νύχτες τόσο ξάστερες;
Και μετά θυμήθηκα.
Σταγόνες ιδρώτα, σταγόνες κρασιού, σταγόνες νερού, άγρια χαρά, γυμνά δόντια, βαμμένα χείλη και πυκνά φρύδια, χέρια σα δυνατές αρπάγες, πόδια σαν μαρμάρινες κολόνες ατέλειωτες, στιλπνές και ακλόνητες, μαλλιά ακατάστατα, μυτερά γένια, λαχάνιασμα, μισές λέξεις, μισές φράσεις, σκέψεις που έμειναν στη μέση, σεντόνια, κουβάρι στον καναπέ, στο πάτωμα, παπούτσια μες τη μέση σαν εμπόδια, το κοντρόλ ακριβώς κάτω από την πλάτη μου, σήκωμα απότομο που φέρνει ζαλάδα, πνιχτά γέλια, απόγνωση, η απόσταση μηδενίζεται και πολλαπλασιάζεται σε κλάσματα δευτερολέπτου, εδώ, αλλού, ξανά εδώ, ξανά αλλού, ο αέρας σπρώχνει τις κουρτίνες για να μπει μέσα, μια νυχτοπεταλούδα χτυπιέται στο τζάμι αλλά κανείς δε την προσέχει, γιατί προσέχουμε μόνο πώς θα καούμε ζωντανοί αλλά δε μας νοιάζει, δε μας αφορά τίποτα, ο ένας κατευθείαν στα μάτια του άλλου, λαχάνιασμα, σπασμός, κι άλλος σπασμός, θολούρα.
Το τσιγάρο καίγεται ανάμεσα στα δάχτυλά μου.
Σηκώνομαι και κουβαλάω τη σαράβαλη ύπαρξή μου πίσω στο κρεβάτι.
Εδώ όμως πώς βρέθηκα;

αληθώς

Τα παρακάτω είναι εμπνευσμένα από το ρακούν, που ένα βράδυ γύρισε από ένα meeting παρέα μ’ ένα σολομό που δεν προοριζόταν για δείπνο.

- ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ! (το ρακούν πανικοβάλλεται)
- Τι πάθαμε; (προβληματίζομαι)
- …. (το ρακούν με συνδέει με Κάιρο)
- ΕΛΑ ΛΕΩ. Τι πάθαμε; (επιμένω)
- Δεν έχω έμπνευση πάθαμε. (εξομολογείται)
- Τι είδους έμπνευση; (θέλω διευκρινίσεις τρομάρα μου)
- Συγγραφική. Γράφω αλλά είναι μπλιάχ. (το ρακούν δεν έχει έμπνευση. Μάλιστα.)
- Ο φόβος δεν είναι αντικείμενο φιλοσοφικών συζητήσεων. Είναι συναίσθημα χειροπιαστό, απτό, το νιώθεις στη σάρκα σου, το νιώθεις να κυλά σιγά σιγά στη βάση του κρανίου σου, να καταπίνει όλη σου τη λογική και αυτοκυριαρχία, μέχρι που σε κυριεύει απόλυτα, μέχρι που κάνει τα δάχτυλά σου να τρέμουν και μέχρι να πιστέψεις ότι τίποτα, μα τίποτα απολύτως δεν είναι βέβαιο σ' αυτή τη ζωή, δεν υπάρχει τίποτα
να πιαστείς, από πουθενά να κρατηθείς, και το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να τον αφήσεις να σε κυριεύσει και να μη σταματήσεις ν' αναπνέεις.
- …
- Ορίστε.
- Ψωνάκι. (Ταύρος με τα όλα της η φιλενάδα μου, είπαμε)

Η ειλικρίνεια δεν παίζει με τίποτα. Δε μπορεί να είσαι ειλικρινής. Δε γίνεται. Εγώ το προσπαθώ δηλαδή, αλλά δε γίνεται. Μάλλον προσπαθούσα. Από ένα σημείο και μετά το εγκατέλειψα.

Κάποτε, στη σχολή, αντέγραψα σ’ ένα διαγώνισμα. Το ίδιο και η διπλανή μου. Ο επιτηρητής την έπιασε και της μηδένισε την κόλλα. Εμένα δε μ’ έπιασε και δε το ‘πα ποτέ. Κανείς δε νοιάστηκε, και πέρασα και το μάθημα. Ωστόσο το σκεφτόμουν μετά για μέρες, ότι δεν είναι σωστό, ότι υπήρχαν κι άλλοι που είχαν διαβάσει και δεν ήταν δίκαιο και τέτοιες αηδίες. Αυτό δεν ήταν ακριβώς ψέμα βέβαια, ούτε όμως ήμουν και ειλικρινής.

Και σκέφτομαι αν είμαι μόνο εγώ ή άμα έτσι είναι όλοι. Άμα όλοι προσπαθούν να καταχωνιάσουν κάπου το μικρό δαίμονα που είναι στ’ αλήθεια και να δείχνουν προς τα έξω κάτι άλλο. Και είναι όντως δαίμονας αυτό που έχω μέσα μου, που άμα τον έβγαζα έξω θα τρέχανε όλοι πανικόβλητοι; Υπάρχουν άλλοι ας πούμε που κρύβουν μέσα τους αγγελάκια και ουράνια τόξα και αρκούδια;




Και δεν είναι κάτι παροδικό. Πολλές φορές, κάθε μέρα, έχω την ευκαιρία να είμαι ειλικρινής και δεν είμαι. Σφίγγω τις παλάμες μου κάτω από το τραπέζι μέχρι να ματώσουν. Στην αρχή νόμισα πως το κάνω για τους άλλους. Αλλά όχι. Για το τομάρι μου το κάνω.

Κάποτε έκανα κοπάνα από την άλγεβρα και πήγα κάτω από το πεύκο και έτρωγα πατατάκια με σοκολάτα με τη Μαρίνα. Κάποτε κοιτάχτηκα στον καθρέφτη και σκέφτηκα ότι πρέπει να κάνω δίαιτα / μακρύνω τα μαλλιά μου / ισιώσω τα μαλλιά μου / σταματήσω επιτέλους να φοράω αυτό το τζιν. Κάποτε κλείστηκα στο δωμάτιό μου με ραγισμένη καρδιά και μάτια τούμπανα απ’ το κλάμα και σκέφτηκα ότι θέλω να πεθάνω. Κάποτε είπα λόγια που πλήγωσαν κάποιον που αγαπάω. Κάποτε έκλεισα μια πόρτα / το τηλέφωνο και άρχισα να χοροπηδάω και να τσιρίζω και να τρελλαίνομαι επειδή κάποιος μου είπε ότι μ’ αγαπάει / πήρα το ρόλο / πήρα το σόλο στην επόμενη παράσταση / πήρα αύξηση. Κάποτε ξόδεψα απερίσκεπτα όλο μου το μηνιάτικο σε σατέν δεκάποντες μώβ γόβες / ταξίδι στο Βερολίνο. Κάποτε την είδα πολύ εναλλακτικά και έκανα τρύπα στη μύτη / αγόρασα κίτρινα Dr Martens’ / έβαψα τα μαλλιά μου μαυροβυσσινομώβ. Κάποτε κάποιος έβαλε τα κλάμματα κι εγώ έβαλα τα γέλια. Κάποτε πλήρωσα υπέρβαρο γιατί θέλησα οπωσδήποτε να πάρω μαζί μου δέκα ζευγάρια γόβες. Κάποτε έκανα μια φοβερή βλακεία στη δουλειά αλλά δεν είπα τίποτα στο διευθυντή γιατί κώλωσα. Κάποτε πεθύμησα τη μυρωδιά της μαμάς μου. Κάποτε τσακώθηκα με το γκόμενό μου και του έκανα το σπίτι λαμπόγυαλο ενώ εκείνος δεν έκανε τίποτα για να με σταματήσει. Κάποτε έπεσα πάνω σε μια κολόνα στη μέση του δρόμου γιατί χάζευα τον τύπο στο απέναντι πεζοδρόμιο. Κάποτε έφαγα μια φρίκη κι άκουγα καψουροτράγουδα όλη μέρα. Κάποτε κάποιος άνοιξε την πόρτα και με βρήκε να χοροπηδάω με ακουστικά και με τα εσώρουχα. Κάποτε είπα ψέματα σε κάποιον ότι τον αγαπάω. Κάποτε είπα ψέματα σε κάποιον ότι δεν τον αγαπάω. Κάποτε με έπιασε μια φοβερή λιγούρα κι έκλεψα ένα λουκουμά από τη συγκάτοικο. Κάποτε προφασίστηκα κάτι επείγον για να φύγω από το καφέ / μπαρ / σπίτι, επειδή βαρέθηκα αισχρά την κουβέντα. Κάποτε έκανα κάτι μόνο και μόνο για να πληγώσω κάποιον που με πλήγωσε. Κάποτε πήρα κάποιον τηλέφωνο με παιδιάστικο ενθουσιασμό να του πω ότι δε μπορώ να ζήσω χωρίς αυτόν κι έφαγα τέτοιο γείωμα που ρώτησα απλώς Τι κάνεις; Πώς περνάς; κι έκλεισα το τηλέφωνο βιαστικά και προσπάθησα να θυμηθώ πώς αναπνέουν.
Όπως όλοι; Ή μόνο εγώ;

Ή μόνο εγώ δε το είπα ποτέ;

Κι έρχεται η ώρα που σκας και τα ξερνάς όλα μονομιάς; Να ξέρω άμα είναι να αρχίσω τα τηλέφωνα.

ένας βράχος στο διάστημα

Ο Χάρης, όπως όλοι ξέρουμε, είναι ένας μικρός μετεωρίτης.

Σε κάποια φάση, γενέθλιά μου ήταν, είχε μαζευτεί κόσμος στον κήπο, κάναμε μπάρμπεκιου, πίναμε, τρώγαμε, λέγαμε αηδίες, κάποιος μου είχε φέρει ένα γιγαντιαίο κίτρινο μπαλόνι με το οποίο ασχολούνταν όλοι με τη σειρά σαν υπνωτισμένοι.

Το αδερφάκι μου λοιπόν είχε καλέσει στη μάζωξη δυο φίλους του από τη σχολή. Ένας εκ των οποίων ήταν ο μετεωρίτης. Έχω να φάω απίστευτο βρισίδι αν τον είχα ήδη γνωρίσει και δε το θυμάμαι, αλλά ειλικρινά πιστεύω ότι σ’ εκείνα τα γενέθλια γνωριστήκαμε.

Ένιγουέι, ο μετεωρίτης έκανε πλάκα με το αδέρφι μου και με όλους γενικώς παρά το γεγονός ότι τους περισσότερους τους έβλεπε για πρώτη φορά, έκανε τρύπες στον πάτο των πλαστικών ποτηριών, τα γέμιζε με ποτό και τα μοίραζε στον κόσμο, παίρνοντας τελευταία στιγμή το χέρι του από τον πάτο ώστε σε κάποια φάση είχαμε γίνει χάλια από ό,τι ποτό είχε πέσει πάνω μας.

Εκεί λοιπόν που είχαμε λιώσει στο γέλιο, σηκώνεται ο δικός σου, πάει στο αμάξι του, παίρνει ένα σακ-βουαγιάζ, πάει στο μπάνιο, βγαίνει μετά από ένα πεντάλεπτο με κοστουμιά ατσαλάκωτη στην τρίχα, μας χαιρετάει ευγενέστατα και φεύγει να πάει να βάλει μουσική σ’ ένα πάρτυ φάση.

Δε ξέρω τι ακριβώς θέλω να πω μ’ αυτό, αλλά αυτό είναι ο μετεωρίτης, κι αυτός είναι ο λόγος που αποφάσισα ότι τον λένε μετεωρίτη. Θα κάτσει μαζί μας, θα καλαμπουρίσουμε ξερωγώ, θα πιούμε τα ποτάκια μας, και κάποια στιγμή θα πει κάτι ή θα κάνει κάτι ουρανοκατέβατο. Θα γυρίσεις να τον κοιτάξεις σα να ‘ναι κανά περιορισμένης, αλλά δεν είναι. Είναι ένα άτομο που στροφάρει μόνιμα, είναι μόνιμα σε κίνηση, στην τσίτα, οι δημιουργικές του φλέβες τον τσιγκλάνε, πάλλονται με χίλια, βλέπεις από μακριά ότι μέσα στο κεφάλι του γίνεται χαμός. Είναι με το ένα πόδι ανάμεσά μας και με το άλλο στο διάστημα. Προσγειωμένος και αιθεροβάμων ταυτόχρονα.

Ο μετεωρίτης είναι μουσικός, πράγμα που φαντάζομαι θα μαντέψει κανείς αμέσως, δε χρειάζεται να ‘σαι κανάς υπερεγκέφαλος για να το πάρεις γραμμή. Είναι άτομο ανήσυχο, προβληματισμένο, δε δέχεται ποτέ τίποτα αμάσητο, μερικές φορές στριφογυρίζει μες το κουβάρι του και μπλέκει περισσότερο με πράγματα ασήμαντα ή και σημαντικά. Δεν είναι αυτό το θέμα όμως. Το θέμα, και ο λόγος για τον οποίο αγαπάω αυτό το παιδί τόσο πολύ, είναι ότι ό,τι σκατά και να του συμβαίνουν, όποιο και να ‘ναι το πρόβλημά του, θα διοχετεύσει όλη αυτή την ενέργεια στη μουσική του. Θα πάρει δηλαδή κάτι αίσχος, θα το αγαπήσει, θα το φροντίσει, δε θα το διώξει, δε θα το αρνηθεί όπως κάνουν τόσοι από μας, και θα το μεταμορφώσει σε κάτι όμορφο. Βαρύ ίσως κάποιες φορές, πονεμένο, αλλά όμορφο. Χωρίς φανφάρες, χωρίς φτήνιες, χωρίς εξευτελισμό.

Μακάρι το διάστημά σου να σου φέρει ό,τι ποθείς. Κι όποιες και να ‘ναι οι επιλογές σου, εγώ θα ‘μαι από δίπλα. Ακόμα κι αν συγκρουστείς με άστρο.

τίποτα μωρέ, ήσυχα...

Hey, so my boyfriend and I were out in this spa this morning so he asked me to marry him! I’m quitting the job and moving in with him!
ΜΠΟΥΜ.

Hey, so I had an interview with a potential new employer yesterday and I got the job, so my girlfriend and I are moving to Madrid permanently…the day after tomorrow.
ΜΠΟΥΜ.

Έλα ρε, δε με δέχτηκαν στο διδακτορικό, οπότε αποφάσισα να τα μαζέψω και να γυρίσω Ελλάδα.
ΜΠΟΥΜ.

Έλα ρε, έστειλα το cv μου στο διευθυντή σου, με κάλεσε για συνέντευξη, πήρα τη δουλειά, μετακομίζω στην Αγγλία γενικά και στο σπίτι σου συγκεκριμένα σε 10 μέρες.
ΜΠΟΥΜ.

Ιδιοκτήτες των άνωθεν ρήσεων:

1. Η συνάδελφος και συγκάτοικός μου
2. Ο συνάδελφος και φίλος μου, αναφερόμενος στον εαυτό του και τη συμβία αυτού, επίσης φίλη μου
3. Ο επί 10 χρόνια κολλητός μου
4. Η κολλητή μου (raccoon for the win.)

Και δηλαδή εγώ τώρα τι να κάνω δηλαδή ας πούμε δηλαδή;

Αύγουστος

Η φασαρία που κάνουν τα τζιτζίκια είναι εκκωφαντική. Ανοίγω μάτια. Η πυκνή φυλλωσιά πάνω απ’ το κεφάλι μου κρατάει μακριά τον ήλιο. Μολαταύτα ο ιδρώτας στάζει στο λαιμό μου, στους κροτάφους, στα βλέφαρα, στην ανάστροφη της παλάμης μου. Το μαγιό έχει στεγνώσει πάνω μου. Δεν κινείται τίποτα. Ο Κωνσταντίνος και η Καλλιστώ κοιμούνται αγκαλιά στο γρασίδι παραδίπλα. Το ρακούν κοιμάται στην ψάθινη ξαπλώστρα. Ο Ευθύμης κοιμάται ανάσκελα πάνω στη φαρδιά ξύλινη κουπαστή της σκάλας. Το αδέρφι μου κοιμάται μέσα στην ξύλινη μπανιέρα. Τα πόδια του βέβαια περισσεύουν απέξω. Νιώθω το δαχτυλίδι πολύ βαρύ στο λαιμό μου, αλλά δε μπορώ να το βγάλω. Κρακ. Τα παγάκια λιώνουν μέσα στην κανάτα. Μια ανεπαίσθητη πνοή αέρα χαϊδεύει τα μαλλιά μου που κρέμονται έξω απ’ την αιώρα. Το αλάτι έχει στεγνώσει πάνω μου και το νιώθω στην πληγή του γονάτου μου. Χρειάζεται να επιστρατεύσω όλη μου τη δύναμη για ν’ απλώσω το χέρι και να πιάσω το λάστιχο που κρέμεται είκοσι εκατοστά παραπέρα και ν’ ανοίξω τη στρόφιγγα. Το κρύο νερό τρέχει απότομα πάνω μου και το δέρμα μου το δέχεται λαίμαργα. Ο Ρήγας, ξαπλωμένος στο γρασίδι με το πλάι, με κοιτάει κατευθείαν στα μάτια λαχανιάζοντας. Δε κουνάει το κεφάλι, ανασηκώνει τ’ αυτιά του μόνο. Γυρίζω το νερό καταπάνω του και τον κάνω κι αυτόν μούσκεμα. Σηκώνεται, τινάζεται, ξαναπέφτει με το πλάι και σηκώνει την ουρά του που πέφτει μ’ ένα μικρό γδούπο στο γρασίδι.
Παρακαλώ.
Δεν υπάρχει φασαρία, δεν υπάρχουν ομιλίες, δε χτυπάνε τηλέφωνα, δεν έρχονται mail, δεν περνάνε αυτοκίνητα. Σε δέκα μέρες θα ‘μαστε ένας στην Κύπρο, ένας στην Αγγλία, ένας στο Παρίσι, ένας στο Βερολίνο, ένας στην Ελβετία. Αλλά τώρα όχι. Τώρα εδώ. Κάτω από τη φυλλωσιά, με τα μαγιό και την αλμύρα. Ιδρώνοντας ακίνητοι.
Τέλειο χάσιμο.
Κλείνω μάτια. Η φασαρία που κάνουν τα τζιτζίκια είναι εκκωφαντική.