Δεν ξέρω αν φταίει ο καιρός ή αν φταίνε όσα είπες…μπορεί να φταίνε και όσα περίμενα να ακούσω και δεν τα είπες! Πάντως είπες πολλά δεν νομίζεις; Μήπως έπρεπε να κρατηθείς; Και αν ναι, τότε πού περίπου έπρεπε να σταματήσεις το παραλήρημά σου; Θυσίες μου λες ότι έκανες! Έκανες, λες, θυσίες πολλές. Κι εγώ ντρέπομαι να σου πω πως δεν έκανες τίποτα…χωρίς να ακουστεί εγωιστικό γιατί δεν το ξεστόμισα ποτέ…χωρίς να φανεί κουραστικό γιατί ποτέ δεν το άκουσες να το λέω… Και ξέρεις κάτι; Δεν είναι ποτέ πιο εύκολο…Ποτέ. Πονάει κάθε φορά πιο πολύ…ξέρεις κάτι; Με απογοήτευσες και με κούρασες… Έχω αλλάξει, πρέπει να το καταλάβεις. Κι εσύ τι διαβάζεις τόση ώρα; Δεν καταλαβαίνεις πως ίσως δεν θέλω να καταλάβεις… Να ακούσεις θέλω! Ξημέρωσε… Πάω για ύπνο… Τα λέμε 

Σκέψεις χαμένες στον ίδιο χρονοχώρο, με όλες τις υπόλοιπες και όμως ξεχωρίζουν..."Τι θα συμβεί αλήθεια αν τελικά δεν είμαι αυτός που νομίζουν;" Ή χειρότερα "τι θα συμβεί αν τελικά ΕΙΜΑΙ αυτός που νομίζουν;" Ή χειρότερα ακόμα "τι θα συμβεί αν με ΠΕΙΣΟΥΝ πως τελικά ΕΙΜΑΙ αυτός που νομίζουν;" Ή χειρότερα...Πάει μακρυά η βαλίτσα, κάτσε, ένα ένα! Αυτός που δέχεται τα πάντα και ας τον είπαν ακατάδεχτο. Αυτός που φρόντισε για σένα με εγωϊσμό. Ο απότομος που σου μίλησε ευγενικά.Ο μαλάκας που είναι φίλος σου.Ο χαλαρός που δεν καταλαβαίνεις τελευταία...μπορώ να το κάνω αυτό για ώρες, το θέμα είναι πόσο διατεθειμένος / διατεθειμένη είσαι να διαβάζεις...θα σου πω εγώ. ΔΕΝ είσαι...Και ξέρεις γιατί; Γιατί δεν σε νοιάζει...Ωραία! Ούτε και μένα...φτου ξελευτερίαααααααα!!!!! Α! Μισό...χεχε...Δεν σου είπα το καλύτερο! Δεν ξέρεις αν είμαι αυτός ή αυτή...το υπέθεσες ναι, σίγουρα, οκ, εντάξει...! Αλλά...ποσο σίγουρος είσαι τι ΕΙΜΑΙ; Τα λέμε μετά...

Πώς;

Είναι στιγμές σαν κι αυτές που πιάνεις τον εαυτό σου να έχει ταχυπαλμίες και τις πρώτες γκρίζες τρίχες να εμφανίζονται… κι εκεί αναρωτιέσαι: Θύμισέ μου, γιατί νιώθω έτσι; Είναι επειδή είσαι στη μέση ή μήπως δεν είσαι; Πώς ξέρεις που είναι η μέση αν δεν ξέρεις το τέλος; Είναι επειδή έχεις άγχος ή μήπως δεν έχεις; Πώς γίνεται να έχεις άγχος για κάτι που δεν περνάει από το χέρι σου πια; Είναι επειδή δε μπορείς να βρεις καλύτερη δικαιολογία και απλά πλανάσαι άσκοπα στο μυαλό σου… μόνος…  γυμνός… και κολασμένος τόσο! Τα χρόνια που μπορούσες να πεις «δε γαμιέται» έχουν περάσει και γι’ αυτό… Ώωωωπα! Τι είπα; Τα χρόνια που μπορούσα να πω «δε γαμιέται» έχουν περάσει; Α! Ωραία… κατάλαβα τουλάχιστον γιατί νιώθω έτσι… είναι κι αυτό μια αρχή! Τα λέμε σε λίγο… πρέπει να προλάβω!